อย่ากลับไป

“ลูกหมี!!”

“พี่ปริญ!!!”

ฉันลุกขึ้นเพื่อนจะเดินขึ้นหอทันทีแต่…ฟลุบบ!!!

“จะไปไหนคุยกับพี่ก่อน..”

“ปล่อยหมีไปเถอะพี่ปริญ..หมีขอ”

“ไม่อะหมีพี่ไม่ปล่อยหมีกลับมาคบกับพี่นะ”

“พี่ปริญ!!! พี่ทำหมีเจ็บขนาดนี้พี่ยังจะกล้ากับมาอีกหรอพี่มีคนอื่นตลอดระยะเวลา 2 ปีที่เราคบกันพี่เห็นหมีเป็นควายมากใช่ไหม รู้ไหมทุกครั้งที่ทะเลาะกันหมีทนได้เวลาพี่ลงไม่ลงมือเพราะหมีคิดว่าพี่ไม่มีสติช่วงเวลานั้นแต่….การที่พี่มีคนอื่นมันไม่ใช่เว้ยพี่หมีไม่โอเค แล้ววันนี้พี่ยังมีหน้ากลับมาขอคืนดีพี่ควรนึกถึงวันที่พี่ทำหมีเจ็บด้วย”

ฉันปล่อยน้ำตาออกมาพร้อมกับระบายทุกอย่างที่อัดอันออกมา

“หมี!!!! ทำไมดื้อจังวะก็แค่กลับมามันจะอะไรนักหนาคนอย่างหมีอะมันไม่มีใครอยากคบด้วยหรอกรู้ไหมทำไมพี่ถึงมีคนอื่นเพราะหมีแม่งไม่ให้พี่มีอะไรด้วยไง 2 ปีนะเว้ยไม่ใช่ 2 เดือนไม่เห็นแก่ตัวไปอ่อวะ”

“หมีจำได้ว่าก่อนเราคบกันพี่บอกเองนะว่ารอได้จนกว่าหมีจะจบม.6 พี่ก็ยังโอเคอยู่เลยทำไมตอนนี้มาพูดหมาๆแบบนี้อ่ะ”

“ลูกหมี!!!! เพี้ยะ!!!!”

“พะ พี่ปริญ!!!!”

“เห้ยย!!! ผัวะ!!!” ภัทรวิ่งเข้ามาช่วยฉันพอดี

“ภัทร!!!!”

“มึงเป็นใครมาต่อยกู” (พูดจบพี่ปริญก็พุ่งเข้าไปจะต่อยภัทรฉันจังรีบเข้าไปขวางไว้)

“อย่านะ!!!! อย่ามาทำร้ายเพื่อนหมีนะ!!”

“หน้าตัวเมียหว่ะ” (ภัทรพูดขึ้น)

“มึง มึงงพูดว่าไงนะ!!” (เค้าพุ่งมาทางภัทรอีกรอบแต่คราวนี้ฉันขวางไว้ไม่ได้)

“หยุดนะ!!! หมีบอกให้หยุดไง” (ฉันพยายามดึงแขนพี่ปริญไว้เพราะไม่อยากให้เข้าไปทำร้ายภัทร)

“ออกไป!!!”

“โอ้ยยย!!!” (สิ้นเสียงฉันทั้งคู่หยุดแล้วหันมาตอนนี้ฉันนอนฟุบอยู่ที่ข้างเก้าอี้)

“หมี!!! เป็นไรไหม” (ภัทรวิ่งมาทางฉันส่วนคนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ได้แต่ยืนมอง)

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง..แล้วพี่จะกลับมาหาหมีใหม่พี่จะไม่ปล่อยหมีไปง่ายๆหรอก” (พูดเสร็จเคร้าก็เดินไปที่รถทันที)

“เราไม่เป็นไรภัทร”

“หมี..หัวเธอแตกอะ”

“ห๊าาา!!! จริงอ่อทำไงดีอะ”

“ทำอะไรกันเกิดอะไรขึ้น!!!!” (เสียงพี่ตะวันดังขึ้นมา)

“แฟนเก่าหมีมาอะพี่มีเรื่องกันนิดหน่อยแต่หมีเจ็บเลยแหละ”

ภัทรพูดไม่ทันจบพี่ตะวันรีบวิ่งมาดูฉัน เค้าจับที่หน้าฉันสัมผัสที่มุมปากที่มีเลือดติดอยู่และก็มาตกใจกับเลือกที่ไหมที่หัวฉันทันที

“ภัทร!!คุณเป็นอะไรไหม”

“ไม่ครับพี่”

“เคงั้นเดี๋ยวผมพาหมีไปโรงพยาบาลเองคุณก็ไปพักก่อนขอบคุณนะที่มาช่วยหมีไว้”

“อะ อ่อไม่เป็นไรครับพี่”

“ลุกไหวไหมหมี??”

“วะ วะ ไหวค่ะ….อะโอ้ยยย!!!” (ฉันมองดูที่เข้าตอนนี่เข้า 2 ข้างถลอกมีแผลทำให้ลุกขึ้นมาแล้วถึงกับทรุดลงไปอีกรอบ)

“เดี๋ยวผมอุ้มคุณไปเอง”

พี่ตะวันอุ้มฉันมาถึงที่รถแล้ววางฉันลงอย่างเบาๆ แล้วค่อยๆเอนตัวลงมาปรับเบาะให้ฉันก่อนจะคาดเข็มขัดให้

“นั้งสบายขึ้นไหมเข่าตึงไปไหม”

“ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ฉันรู้สึกอายกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากทำให้ฉันนั้งเงียบมาตลอดทางและเค้าก็ไม่ถามอะไรจนถึงโรงพยาบาล

“หมีเป็นไงบ้าง!!” จี้กับรินรีบมาหาฉันที่โรงพยาบาล

“เค้าทำกับแกขนาดนี้เลยหรอวะหมีแล้วมันอยู่ไหนน” (รินถามขึ้นด้วยอารมณ์โมโห)

“เอออมันอยู่ไหนไปแจ้งความเลยหมี” (จี้เสริมขึ้นมา)

“ฉันไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตอะพวกแก”

“โอ้ยยแล้วแกจะยอมโดนแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่บ้าป่าว” รินเริ่มโมโหฉัน

“ใจเย็นริน” (พี่เข้มดึงสติริน)

“จริงของไอรินนะหมี ไปแจ้งความไว้ก็ดีเพราะภัทรมันจะแจ้งความนะไปพร้อมภัทรเลยมันรอแกอยูด้วย” (จี้พูดเสริมขึ้นมา)

“พอๆๆทุกคนอย่าเพิ่งเถียงอะไรกัน..ส่วนคุณต้องไปแจ้งความโอเคนะเดี๋ยวผมพาไป” (พี่ตะวันห้ามทุกคนและชี้มาทางฉัน)

“งั้น…ป่ะกลับกันได้แล้วเดี๋ยวไปเจอที่หอน้องหมีละกันนะพี่..รินแล้วก็จี้กลับด้วยกันส่วนน้องหมีก็กลับกะไอตะวันเนอะ” พี่เข้มพูดขึ้น

“งั้นเดี๋ยวเข้มมึงเอาคีย์การ์ดห้องหมีไปละไปรอที่นั่นละ รินโทรบอกภัทรให้ไปเจอที่สน. ละอย่าลืมขอถ่ายกล้องวงจรมาด้วยนะ” (พี่ตะวันสั่งทุกคน)

“ได้ค่ะพี่ตะวัน”

ฉันนั้งวีแชร์มาถึงที่รถพี่ตะวันเค้าพยุงฉันขึ้นมาให้มานั้งในรถ

“ระวังนะ”

“ค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ หมีทำพี่เดือดร้อนมา 2 วันแล้วขอโทษจริงๆนะคะ” (ฉันยกมือไหว้เค้าทั้งขอโทษทั้งขอบคุณอยู่แบบนั้น)

“อืมมไม่เป็นไร”

“…….” ฉันนั้งเงียบมาสักพักจู่ๆเค้าก็ถามคำถามขึ้นมา

“คุณยังรักเค้าอยู่ใช่ไหม”

“……”

“อย่ากลับไปได้ไหม”

“…….” ฉันไม่รู้จะตอบอะไรได้แต่นั้งนิ่ง

“ผมขออย่ากลับไปเลยนะ”

“หมีคงไม่กลับไปหรอกค่ะ” (ฉันตอบเค้าออกไป)

“ผมขอโทษนะที่มาช่วยคุณไม่ทัน”

เดี๋ยวนะขอโทษทำไมมมเค้าไม่ได้ผิดอะไรเลยฉันสิต้องขอโทษทุกคนที่ทำให้เดือดร้อน

สน.

ฉันกับภัทรแจ้งความเสร็จก็นั้งรถพี่ตะวันเพื่อกลับมาที่หอ

“ภัทรหมีขอโทนะที่ทำให้ภัทรเจ็บตัว”

“ไม่เป็นไรหมีนาทีนั้นเป็นใครก็ต้องช่วยหมีเป็นเพื่อนภัทรนะภัทรต้องช่วยอยู่แล้วอย่าคิดมาก”

รู้สึกแย่จังไอหมีเอ้ยยแกแม่งทำคนเดือดร้อนเยอะไปแล้วนะกะเรื่องนี้

กรี๊งง~~

“ฮัลโหลค่ะ”

“….หมีพี่ขอโทษ”

“อย่ามายุ่งกับหมีได้ไหมพอสักทีพี่ทำให้คนรอบตัวหมีเดือดร้อนกันไปหมดกับการกระทำของพี่นะ”

ฟึบบ~~~ พี่ตะวันจอดรถเข้าข้างทางพร้อมดึงมือถึอฉันไป

“ถ้ามึงยุ่งกับหมีอย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ….ใช่หมีคือคนของกูรู้ไว้”

คะ คะ คะ คนของกูหรอ??? >\\< ฟังแล้วเขิลลอ่าเดี๋ยวไอหมีแกอย่าเพิ่งเขิน ฉันหันไปมองภัทรภัทรนั้งตาโตพร้อมยกนิ้วโป้งให้พี่ตะวัน

“ถ้ามึงเข้าใกล้คนของกูอีกละก็ได้เห็นดีกันแน่”

พี่ตะวันพูดเสร็จก็กดวางละส่งมือถือมาให้ฉัน ฉันได้แต่นั้งเงียบๆจนถึงหอ

“หมีไหวป่าว” (ภัทรถามฉันพร้อมลงมาเปิดประตูให้)

“ภัทรคุณขึ้นไปก่อนเลยเดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง”

“ได้ครับพี่ฝากด้วยนะครับ”

“อะ เดี๋ยวๆดิภัทร” (ฉันพยายามจะลุกแล้วเรียกภัทร อะไรกันทุกคนฟังเค้าขนาดนี้เชี่ยวละฉันคือเพื่อนแกนะภัทรร)

“อยู่เฉยๆเดี๋ยวเจ็บแผล” (พี่ตะวันหันมาดุฉันที่พยามจะลุกเอง)

เค้าพยุงฉันลงจากรถแต่ฉันไม่สามารถก้าวขาได้เลยเพราะเข่ามันเป็นแผลและเจ็บมาก

“เดี๋ยวผมอุ้มขึ้นไปที่ห้องละกัน”

“หมีค่อยๆเดินก็ได้ค่ะ”

“อย่ามาอวดเก่งตอนนี้”

“มะ หมี”

ไม่ทันไรเค้าก็ช้อนตัวฉันขึ้นมาเลยตอนนี้ฉันอยู่ในอ้อมแขนเค้าแขนฉันก็คลองคอเค้าไว้เพราะถ้าไม่คล้องไว้ก็ตกสิละรำบากเค้าอีก เวลามันดูผ่านไปช้ามากเพราะเค้ากว่าจะเดินมาถึงหน้าลิฟต์มันดูนานฉันได้กลิ่นเสื้อเค้าที่มีกลิ่นบุหรี่ติดอยู่หน่อยๆผสมกับน้ำหอม พอเข้ามาถึงในลิฟต์ฉันมองเค้าผ่านกระจกในลิฟต์ เค้ามองแผลที่ขาฉัน พร้อมถามคำถามขึ้นมา

“แผลที่หัวเจ็บมากไหมโดนที่เดิมรึป่าว”

“รอยเดิมค่ะโชคดีไม่แตกเยอะ”

เค้ามองแผลที่หัวฉันสายตาที่เค้ามองมันไม่เหมือนทุกๆครั้ง ครั้งนี้มันดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

อ๊อด~~~(ฉันกดอ๊อดหน้าประตูเพื่อให้คนในห้องมาเปิดประตู)

“OMG!!!! นี่เจ้าหญิงกะเจ้าชายรึป่าวเนี่ย” (พี่เอมเป็นคนมาเปิดแล้วแซวฉันกับพี่ตะวัน)

“เพ้อเจ้อไอเอมเร็วๆเดินไปจะเอาไปวางละหนักสมชื่อลูกหมีเลย”

“เอ้าาา!!ใครใช้ให้พี่มาอุ้มหมีละ” (เค้าวางฉันลงที่โซฟาอย่างเบาๆ)

ฉันหันไปมองจี้ รินกับภัทร ทั้ง3 คนแอบอมยิ้มแล้วส่งซิกหากันวันนี้พวกเราทั้งหมดมากินข้าวที่หอฉันพอ 4 ทุ่มทุกคนก็เริ่มทยอยกลับกันหมดเหลือแค่พี่ตะวันที่ยังคงอยู่

“พี่ไม่กลับหรอคะกลับได้เลยนะคะ”

“คุณไม่อาบน้ำหรอ?”

“อาบสิคะพี่กลับก่อนแล้วเดี๋ยวหมีไปอาบค่ะ”

“ไหวหรอ??”

“เอิ่มมน่าจะไหวนะคะ”

“เอางี้ผมพาไปที่ห้องน้ำละคุณอาบน้ำแต่งในนั้นให้เสร็จแล้วเดี๋ยวผมพาออกมาละผมจะกลับห้อง”

“ดะ ดะ ได้ค่ะ”

หลังจากอาบน้ำเสร็จพี่ตะวันก็พาฉันมานอนที่เตียงแล้วเค้าก็กลับห้องตามที่เค้าบอกไว้และขอคีย์การ์ดฉันเอาไว้เผื่อตอนเช้าเข้ามาอีกที อย่างน้อยฉันก็มีพี่รหัสที่พึ่งพาได้นะถึงเค้าจะแบดๆไปหน่อยเค้าก็มีมุมคนดีอยู่นะ ฉันเริ่มรู้สึกดีกับพี่รหัสตัวเองละจากที่คิดว่าเค้าขี้เก็กขี้ดุพอมามองตอนนี้เข้าดูอ่อนโยนอยู่นะ