นอนด้วยกัน

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความมึนงง สงสัยเมื่อคืนจี้คงขึ้นมาส่งที่ห้องสภาพฉันตอนนี้คือแย่มากเฮ้อใครจะไปคิดว่าจะต้องไปเจอกับพี่ปริญ รู้งี้เมื่อวานไม่ออกจากห้องดีกว่า ฉันนั้งยี้หัวตัวเองสักพักก่อนจะลุกออกไปนอกห้อง

ติ้งๆ~~ๆ (เสียงไลน์ยัยจี้)

แองจี้🍒:ตื่นยังหมีเมื่อคืนหล่อนเมามากนะ”

ลูกหมี🐻‍❄️:ขอบคุณนะแกที่มาส่งฉัน

แองจี้🍒:ใครส่งแก…ไม่ใช่ฉันเนอะพี่รหัสแก่นู้นนน

ลูกหมี🐻‍❄️:ห๊า!!! พี่ตะวันอ่านะ

แองจี้🍒: เอออแกไปขอบคุณเค้านู้นน เคฉันไปหาอะไรกินก่อนละกัน

แกร๊กก~~ ฉันเปิดประตูออกมาจากห้องนอนพร้อมกำลังก้มคุยไลน์กะจี้แต่เอะ!!! นี่มันพี่ตะวันนิ!!

พี่ตะวันนอนอยู่ที่โซฟาในห้องฉันเดี๋ยวนะเค้ามานอนที่นี่ทำไมกันฉันรีบเดินกลับเข้าห้องเพื่อไปจัดการสภาพตัวเองก่อนจะมาเจอพี่เค้าสภาพแบบนี้เจอใครไม่ได้จริงๆ ทำไมไม่กลับไปนอนห้องตัวเองเนี่ยห้องก็อยู่แค่ตรงข้ามเอง หลังจากฉันจัดการตัวเองเสร็จก็ตั้งสติแล้วเดินออกมาจากห้องนอนอีกรอบคราวนี้ออกมาเค้าไม่ได้อยู่ที่โซฟาแต่กลับออกไปสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ฉันเดินออกไปที่ระเบียงทันที

“พะ พะ พี่ตะวันคะเมื่อคืนขอบคุณนะคะที่มาส่ง แอ๊ะๆๆพะ พะพี่ตะวันน” (พูดยังไม่ทันจบเค้าก็พ่นควันบุหรี่มาทางฉันทันที)

“อืมม ละแผลที่หัวนะเจ็บอยู่ไหม” เค้าพูดพร้อมกับเอานิ้วมาเขี่ยที่ผมฉันทันทำให้ฉันสะดุ้งรีบปัดมือเค้าออกทันที

“อะอ่อไม่เจ็บแล้วแต่มันคงเป็นอาการทางใจมากกว่า”

“รักมันอยู่หรอ? ถึงมีอาการทางใจขนาดนั้น”(เค้าถามฉันด้วยเสียงที่เรียบๆแต่สายตาเค้าดูเป็นห่วงมากเลย)

“หมีขอไม่พูดเรื่องนี้ได้ไหมหมีไม่อยากรื้อฟื้นอะไรอีก พอมันยิ่งนึกถึงมันก็ทำให้หมีรู้สึกแย่”

ฉันตอบเค้าไปตรงๆก่อนจะเดินเข้ามาให้ห้องแล้วมานั้งที่โซฟา

“โอเคๆ ไม่ต้องตอบหรอกคุณไม่ต้องไปคิดมากหรอก” (เค้าเดินเข้ามานั้งข้างๆฉันและพูดปลอบใจ)

“แต่เดี๋ยวก่อนนะ…ทำไมพี่ยังไม่กลับห้องไปอีกอะคะ” (ฉันถามเค้าขึ้นมาก่อนที่เค้าจะทำหน้าเข็มใส่ฉันแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ)

“ก็ตอนที่ผมมีเรื่องกับแฟนคุณคีย์การ์ดห้องผมมันหล่นหาย ผมก็ต้องนอนห้องคุณสิอีกอย่างคุณก็เป็นน้องรหัสผมต้องให้ความช่วยเหลือผมด้วย แต่จะว่าไปเรื่องมันเป็นแบบนี้เพราะคุณไง..” (หืมมมร่ายยาวเลยจะว่าไปครั้งแรกเยนะที่เค้าพูดยาวขนาดนี้)

“หมีต้องขอโทษพี่ด้วยนะคะยังไงเดี๋ยวหมีตามช่างมาดูให้นะคะ”

“ไม่ต้องผมโทรตามมาแล้ว…แต่เมื่อวานบอกแล้วนิว่าห้ามออกมากินเหล้า?”

“แต่…พี่เข้มกับพี่เอมบอกว่ากฏมันห้ามแค่หน้ามอ.นะคะ”

“ทำไมไม่ได้เที่ยวแล้วนอนไม่หลับหรอ??”

เค้าถามฉันแบบหน้าดุๆแต่เดี๋ยวนะเปลี่ยนเรื่องทำไมละฉันเที่ยวเกี่ยวอะไรกะเค้าหล่ะ

“เอ้า!!หมีผิดอะไรแค่ไปเที่ยวกะเพื่อนพี่ยังไปได้เลย” (ฉันเถียงเค้ากลับทันที)

“ละอีกอย่างหมีไม่ได้พาใครไปคลอเคลียแบบพี่ด้วย…”

“คุณรู้ได้ไง” (เค้าทำตาหรี่ใส่ฉัน)

“รู้ละกันหน่าาา”

ก๊อกๆๆ~เสียงคนมาเคาะขัดจังหวะพอดีเลยฉันเลยรีบเดินมาเปิด

“เอออสวัสดีค่ะคุณลุง”

“อ่อ..ลุงมาเปลี่ยนชิพในเครื่องหน่ะเพราะใช้อันเก่าไม่ได้หรอกมันอันตราย”

“ครับ..ห้องตรงข้ามเลยครับ”

ลุงออกไปเปลี่ยนชิฟพี่ตะวันยังคงอยู่ที่เดิม

“วันนี้พี่ไม่ไปไหนหรอคะให้หมีอยู่ดูลุงแทนก็ได้นะ”

“ไม่อะ ผมจะไปไหนได้น้ำยังไม่ได้อาบเลย”

อ่าาาเข้าใจละคือเค้ายังไม่อาบน้ำเพราะไม่มีเสื้อผ้าแต่เค้าก็ลงไปซื้อแปรงสีฟันยาสีฟันมาแปรงที่ห้องฉันมองๆไปพี่เค้าก็ดูมีสเสน่ห์ดีนะ…หึ้ยยยัยหมีแกคิดอะไรอยู่เนี่ยยเค้าแบดบอยขนาดนั้นไม่ๆๆๆพอละกะพวกแบดๆ หนีจากพี่ปริญแกจะมาชอบพี่ตะวันไม่ได้เว้ยย ลบๆๆๆออกจากสมองไปเลย

“หมี….หมี…ลูกหมี” พี่ตะวันเรียกสติฉันขึ้นมาพอดี

“คะ คะ…มีอะไรหรอคะ”

“เหม่ออะไร…”

“อะอ่อออป่าวค่ะพี่จะอาบน้ำที่ห้องหมีไหมคะ”

“คุณจะให้ผมอาบที่นี่หรออ” (เค้าเดินเข้ามาใกล้ๆฉันก่อนจะเอาหน้าเข้ามาใกล้)

“ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้พี่ตะวัน…ไม่อาบก็ได้แล้วพี่เลยเนอะ แฮๆ” (ฉันรีบหันหน้าหนีทันที)

“อาบสิ…ขอผ้าเช็คตัวหน่อยได้ไหม”

“ดะ ดะ..ได้ค่ะ” (ฉันเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้เค้าแบบตะกุกตะกัก)

“นี่ค่ะพี่ตะวัน”

“ขอบคุณนะ”

หลังจากเค้าเข้าไปในห้องน้ำยันรินก็โทรมาพอดี

ตื๊ดดดด~~~ (รินไทรมา)

“หมีเป็นไงบ้างหายเมายัง”

“อืออหายแล้ว”

“หมี..ฉันเจอพี่ปริญหว่ะ”

“แล้วไง? อะเค้าทำอะไรแกรึป่าว”

“เค้าไม่กล้าทำฉันหรอก..อีกอย่างฉันอยู่กับพี่เข้ม” (จ้าาาาอวดไปอีก)

“พี่ปริญมาขอคุยกะฉันเรื่องแก”

“ห๊ะ!!! เรื่องฉันทำไมม”

“เค้าบอกเค้าอยากกลับมาคบกะแก..แต่เอาจริงฉันว่าเค้าไม่มีที่ไปมากกว่าว่ะแกว่าไงอะ”

“คือฉัน…กลัวโดนแบบเดิมๆอะ”

“ฉันเข้าใจแกหว่ะหมีเป็นฉันฉันก็กลัวเดินหน้าสิวะอย่าถอยหลัง…เอออเดี๋ยวฉันวางก่อนนะแต่แกไม่ต้องคิดมากนะมีพวกฉันอยู่ฉันไม่ยอมให้มันมาทำร้ายแกอีก”

“อืมม..ขอบคุณนะริน”

ฉันวางสายจากรินและมายืนอยู่ที่ระเบียงภาพเก่าๆก็ย้อนมา น้ำตาก็เริ่มไหลออกมา ฉันคบพี่ปริญต้องแต่มอ 5 ใครจะไปรู้ว่าตลอดเวลาที่คบกันเค้าก็มีอีกคนมาตลอดในระยะเวลา 2 ปี และหลังๆมาเค้าลงไม้ลงมือกับฉันปล่อยขึ้นแต่พอฉันจะเดินออกมาก็เป็นเค้าที่หลับมาขอโอกาสมาขอโทษและฉันเองก็ใจอ่อน ก็รักอะเนอะต่อให้เค้าจะทำให้เจ็บแค่ไหนก็ยังทนแต่สุดท้ายความอดทนของฉันมันหมดลงเพราะมารู้ว่าเค้าคบกับคนอื่นอยู่ด้วยในตลอดเวลาที่เราคบกัน และมันทำให้ฉันกับเค้ามีปากเสียงกันและเค้าก็พลักฉันจนหัวไปกะแทกกับขอบโต๊ะและมันก็เป็นบาดแผลที่ติดตัวฉันมาถึงตอนนี้มันเตือนฉันเสมอว่าฉันจะไม่กลับไปคบกับคนที่ทำให้ฉันเสียใจได้ขนาดนี้ฉันยืนจับแผลเป็นที่หัวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

“ลูกหมาเป็นอะไร…ร้องให้หรอ?”

“อะอ่ออป่าวค่ะแค่มายืนรับลมแล้วฝุ่นมันเข้าตาค่ะ…เอิมมพี่ไม่แต่งตัวหรอคะ”

“ผมไม่มีเสื้อผ้าหน่ะเดี๋ยวยืมผ้าก่อนนะเดี๋ยวผมซักมาคืนรอห้องผมเสร็จก่อน”

ก๊อตๆๆ

“ครับบ”

“อ่ะ อ่่าววพ่อหนุ่มลุงขอโทษที่ขัดจังหว่ะ”

“จะ จังหวะอะไรคะลุง!!!” ฉันตกใจกับคำพูดลุงทันที

“ผมขอน้องเค้าอาบน้ำนะครับว่าแต่เสร็จแล้วใช่ไหมครับผมจะได้กลับห้อง”

“อ่อๆเสร็จแล้วนี่คีย์การ์ดใหม่นะลุงไปหล่ะ”

“ขอบคุณนะครับลุง”

“งั้นเดี๋ยวผมกลับห้องก่อนนะคุณมีอะไรเคาะเรียกได้นะส่วนผ้าเดี๋ยวซักคืนให้”

“ค่ะ..แต่ผ้าไม่ต้องซักก็ได้นะคะเดี๋ยวหมีจัดการเอง”

หลังจากแยกย้ายกันฉันก็ลงไปหาของกินแถวหอและนี่ก็ 9 โมงกว่าแล้วด้วยย

“หมี….”

“อ่าวภัทรไปไหนอะ..อย่าบอกนะว่าทำงาน”

“ป่าวๆๆ ไปหาข้าวกินหน่ะ”

“พอดีเลยหมีไปด้วยดิไม่มีเพื่อนไปเลย”

“ไปดิ…หมีกินไรดีอะ”

“ตามสั่งม่ะง่ายดี”

“เค…”

ฉันกับภัทรเดินมาที่ร้านข้าวแถวหอกันครั้งแรกที่ได้มานั้งกินข้าวกะภัทรเลยเพราะมันอื่นๆทำงานตลอดจ้า

“เออภัทร อาทิตย์หน้ารับน้องเสร็จไปกินหมูกะทะกันไหม”

“อืมมมขอดูวันก่อนนะพอดีช่วงนี้ที่ร้านขาดคนอ่ะ”

“โห่เซ็งเลยยย..แต่อยากให้ไปนะอยู่กลุ่มเดียวกันแต่ไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลย”

“เครเดี๋ยวภัทรกลับไปดูตารางก่อนละกัน”

“จ้าาา”

หลังจากกินข้าวเสร็จต่างคนต่างแยกย้ายกลับห้องแต่ฉันยังนั้งอยู่ที่หน้าหอเพื่อสูดอากาศข้างล่างสักพัก